Białoboki to miejsce, w którym dzieje Pomorza Zachodniego nabierają wyjątkowego znaczenia – tu, na skraju pradolin Regi, powstał jeden z najważniejszych klasztorów w regionie.
Dziś Białoboki stanowią sołectwo i część Trzebiatowa, położoną na północno-zachodnich obrzeżach miasta. To spokojna dzielnica z ulicami Morską, Piaskową czy Rolniczą, której współczesny charakter łączy się z niezwykle bogatą przeszłością.
Pierwsze wzmianki o Białobokach pojawiają się już w 1208 roku jako Belbuch, a w kolejnych wiekach miejscowość funkcjonowała pod różnymi nazwami, m.in. Belbuck czy Belbog. Między 1176 a 1180 rokiem książę Kazimierz I wystawił dokument fundacyjny klasztoru, do którego przybyli premonstratensi ze Szwecji. Było to miejsce o ogromnym znaczeniu – w XIII i XIV wieku opactwo w Białobokach należało do najbogatszych i najbardziej wpływowych na całym Pomorzu. W swoich najlepszych czasach posiadało rozległe majątki, podlegały mu także zakony norbertanek w Trzebiatowie i Słupsku.
Rozkwit klasztoru trwał przez kilka stuleci, ale jego dzieje naznaczone były także burzliwymi wydarzeniami. W XIV wieku opactwo było oblegane podczas konfliktu z rodem Wedlów, a w kolejnych wiekach wielokrotnie niszczyły je pożary. W XVI wieku, gdy w regionie zaczęły się zmiany religijne, klasztor został przejęty przez księcia pomorskiego i przekształcony w majątek książęcy. To właśnie wtedy zaczęła się jego powolna ruina. Ostateczny kres przyniósł pożar, wywołany uderzeniem pioruna w 1560 roku, po którym zabudowania stopniowo rozebrano.
Na miejscu dawnego opactwa zaczęła rozwijać się osada, która z czasem stała się częścią Trzebiatowa. Dziś nie zobaczymy tu monumentalnych murów klasztornych, ale pamięć o nich wciąż jest obecna – zarówno w lokalnych legendach, jak i w historii miasta. Białoboki to miejsce, gdzie spacer wzdłuż spokojnej strugi Sarniej może być jednocześnie wędrówką w głąb dziejów Pomorza.
Zdjęcia Białoboków w serwisie fotopolska
